SPOWIEDŹ – LEW TOŁSTOJ

Filozoficzna, mistyczna, duchowa, naukowa,… przeprawa poprzez elementy życia. Zakamarki, potęgę oraz ograniczenia umysłu samego autora w kontrze do ludzkości jako umysłu zbiorowego. W przestrzeni własnych doświadczeń, Lew zmaga się z analizą ograniczeń własnego umysłu, zrozumienia i niezrozumienia zagadnień otaczającego nas świata. A wszystko po to by odnaleźć odpowiedź na zagadnienie sensu istnienia.

Po co żyję? Jaki sens ma moje życie? Czym jest otaczający mnie wszechświat? Jaki to wszystko ma sens? Oto pytania stawiane na szali życiowych dylematów przez Tołstoja. W poszukiwaniu sensu istnienia oraz  zasadności wiary w wyższą kreację, Lew ucieka się z zapytaniem do najwyższych autorytetów świata nauki, duchowego czy też mistyki. Analizuje i łączy dotychczasowe osiągnięcia ludzkich umysłów, sposoby postrzegania życia poprzez różne grupy społeczne. W analizie nie szczędzi uwag, obnażając szereg wad, które są znaczącymi ograniczeniami, jakie sami na siebie zakładamy. Często nieświadomie wpadając w pułapkę tradycji, schematów, skutecznie ograniczamy nasz rozwój.

„Życie ciała jest złem i kłamstwem. I dlatego unicestwienie tego życia jest dobrem, którego powinniśmy pożądać”, mówi Sokrates.
„Życie jest tym, czego być nie powinno – złem. Przejście w nicość jest jedynym dobrem życia”, mówi Schopenhauer.
„Wszystko w świecie – i głupota, i mądrość, i bogactwo, i nędza, i radość, i smutek – to wszystko marność i głupstwa. Człowiek umrze i nic po nim nie zostanie. To głupie”, mówi Salomon.
„Życie ze świadomością nieuchronności cierpień, osłabień, starości i śmierci jest niemożliwe”, mówi Budda.
I to, co wypowiedziały te wielkie umysły, mówiły, myślały i czuły miliony milionów ludzi do nich podobnych.

Lew Tołstoj, Spowiedź

Autor w swojej ocenie, jest bardzo wnikliwy, co najważniejsze nie ucieka się tylko do surowej oceny opartej na przyjętych paradygmatach. Spowiedź jest podsumowaniem a raczej wywodem, czy też unikalną autoanalizą. Każde omawiane zagadnienie jest życiowym doświadczeniem samego Lwa Tołstoja.

Autoanaliza, w połączeniu z mocno wyczuwalną autentycznością, wiedzą, doświadczeniem, mądrością, daje czytelnikowi niesamowitą perspektywę w odniesieniu do samego siebie oraz życia. Uważam, że jest to pozycja na miarę wszechczasów, którą nie sposób przekartkować bez głębokiej refleksji, wnosi ona światło uwalniającej świadomości oraz życiowej zaradności.

Jak dla mnie wielki Człowiek, któremu na tym forum wyrażam swoją wdzięczność za przekaz na miarę sensu istnienia. Dziękuję.

ZOBACZ GDZIE MOŻESZ KUPIĆ NAJTANIEJ – SPOWIEDŹ LEW TOŁSTOJ

O autorzę:

Lew Tołstoj to jeden z najbardziej znanych rosyjskich pisarzy. Przez wielu został uznany za najwybitniejszego spośród przedstawicieli realizmu w literaturze europejskiej.

Hrabia Lew Tołstoj urodził się w 1828 roku w Jasnej Polanie, zmarł w 1910 roku w Astapowie. Tworzył powieści i dramaty, a także stawał się autorem krytyki literackiej. Spełniał się także jako pedagog i myśliciel. Dla wielu w swoich czasach stanowił najwyższy autorytet moralny. Stał się inspiracją dla poglądów Mahatmy Gandhiego i Martina Luthera Kinga. Z jego idei moralnych oraz religijnych wyłoniła się nowatorska doktryna religijno-społeczna o nazwie „tołstoizm”.

Od wydawcy:

Lew Tołstoj, rosyjski klasyk światowej literatury, w latach siedemdziesiątych XIX wieku przeżywał egzystencjalny kryzys, rozważał sens, a właściwie bezsens swojego życia i prawdy szukał w religii, do której wcześniej miał obojętny stosunek. W tym okresie miał już za sobą dwa główne dzieła: „Wojnę i pokój” oraz „Annę Kareninę”.

Od kilkunastu lat mieszkał w Jasnej Polanie, cieszył się poważaniem i sławą. Nieortodoksyjne eksperymenty z religią doprowadziły do wykluczenia go z Cerkwi, ale nastąpiło to dopiero w 1901 roku, na razie zaś wynikiem rozmyślań nad sensem życia stał się ich zapis w postaci tej „Spowiedzi”, dokonany w 1879 i 1882 roku, ale z racji niecenzuralności (religijnej) opublikowany dopiero w 1884 roku w Szwajcarii, a w Rosji w 1906.

Tołstoj cofa się do podstawowego „pytania życiowego” sformułowanego najprościej, jak to tylko możliwe: po co żyję i co po mnie zostanie? Dramatyczna opowieść o poszukiwaniu odpowiedzi na to pytanie, poruszająco szczera, choć zarazem dzieło pisarza świadomego swej sztuki, ma uniwersalny sens i przemówi także do dzisiejszego czytelnika z innej epoki, innej cywilizacji

Podaj dalej!

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.